Frederick Forsyth "Czarna lista"

Wydawnictwo: Albatros

Tłumaczenie: Andrzej Niewiadomski

Tytuł oryginału: The Kill list

Data wydania: 15.01.2014

Liczba stron: 432

Moja ocena: 7/10

„Zidentyfikować, namierzyć, zlikwidować” – po tych trzech słowach wiedziałam, że „Czarna lista” Fredericka Forsytha będzie moja (i nie miała z tym nic wspólnego okładka, która od razu skojarzyła mi się czołówką do Jamesa Bonda).

Autor, który obwołany jest mistrzem, a także twórcą nowego gatunku – politycznego thrillera spiskowego, wprowadza czytelników w świat międzynarodowego terroryzmu, a także sposobu funkcjonowania organizacji zajmujących się – mniej lub bardziej skutecznie – walką z tym zjawiskiem.

Bohaterem „Czarnej listy” jest podpułkownik Kit Carson, który w gronie wywiadowczym, ale także wśród członków własnej organizacji znany jest pod pseudonimem Tropiciel. To właśnie jemu dowódca Komórki Wsparcia Techniczno-Operacyjnego (TOSA) zleca na rozkaz prezydenta Stanów Zjednoczonych, namierzenie i zlikwidowanie człowieka, który dał się wszystkim poznać, jako Kaznodziej. Sytuacja jest o tyle trudna i nietypowa, że człowiek ten – radykalny dżihadysta, – który swoimi kazaniami (udostępnianymi szerokiej publiczności za pomocą internetu), nawołuje do „świętej wojny” przeciwko niewiernym (i robi to z całkiem niezłym skutkiem) jest widmem. Nie wiadomo skąd pochodzi, gdzie działa, a co najważniejsze jak wygląda. Jedyną jego charakterystyczną cechą są oczy koloru bursztynu. Na całe szczęście prócz doświadczenia, Tropiciel może także liczyć na pomoc, ze strony nastoletniego hakera z zespołem Aspergera.

„Czarna lista” nie była moim pierwszym spotkaniem z twórczością Fredericka Forsytha („Dzień szakala” oglądałam niezliczoną ilość razy, a „Psy wojny” nadal leżą na półce nietknięte, co obiecuję solennie nadrobić) i naprawdę z wielką przyjemnością zagłębiłam się w tę lekturę. Zaintrygowała mnie po pierwsze historia, która nadal jest aktualna, (chociaż od 11 września 2001 r. minęło już 14 lat), po drugie, (co wspomniałam już wcześniej) dokładny opis organizacji zajmujących się walką z międzynarodowym terroryzmem (na wzmiankę o NCIS wydałam z siebie okrzyk zwycięzcy, który wygrał maraton – naprawdę czasem się zastanawiam nad leczeniem, bo moja miłość do tego serialu graniczy z obsesją), po trzecie doskonale nakreśleni bohaterowie począwszy od tych pierwszoplanowych jak Kaznodzieja czy Tropiciel, (który w pewnym momencie skojarzył mi się z Rambo) skończywszy na Arielu.

Sama książka zawiera w sobie, (co jest dużym ułatwieniem) listę osób, które pełnią mniej lub bardziej istotną funkcję w całej powieści i podzielona jest na trzy części (plus prolog i epilog). Część pierwsza (i to warto zaznaczyć) zapoznaje czytelnika z życiem Tropiciela (stąd też skoki w czasie, które czasami irytują). Przeszkadzać też może naprawdę mała ilość dialogów a szczegółowe skupianie się na opisie (mnie osobiście nie sprawiało to trudności w przeżywaniu opisywanych wydarzeń).

Podsumowując

Doskonale skonstruowana historia, dzięki której udało mi się spojrzeć na pewne rzeczy zupełnie inaczej niż dotychczas, spowodowała także obietnicę zapoznania się dogłębnie z twórczością Forsytha. Zdecydowanie godna polecenia, szczególnie tym, którzy mają słabość do politycznych trillerów spiskowych.